BREAKING NEWS

Like Us

Monday, May 18, 2009

நாற்பத்து ஆறு பில்லியன் பெறுமதியான கொலைச்செய்தி..கொழும்பு பங்குச்சந்தையில் அதிசயம்


இன்று உலக பங்குச்சந்தைகள் எல்லாம் ஏற்றங்களை காட்டி இருக்கின்றன . நுயோர்க் , லண்டன் ,டோகியோ பங்குச்சந்தைகள் எல்லாம் அதிகரிப்புகளை காட்டுவதன் பின்னணியில் உலக பொருளாதார மீட்சி என்ற காரணம் இருக்கிறது.

இந்திய பங்குச்சந்தை வரலாற்றில் உயரிய பெறுமதியை அடைந்திருக்கிறது , அதற்கு காரணம் அங்கு காங்கிரஸ் தலைமையில் ஒரு பொருளியல் அறிஞரை பிரதமராக கொண்ட நிலையான ஒரு அரசாங்கம் அமைந்திருக்கிறது. இடது சாரிகள் ஆதரவோ , பிற்போக்கான கொள்கைகள் உடைய கட்சிகளில் தங்கி இருக்கின்ற அரசாங்கம் அமையாமை மிகப் பெரிய அந்த மாற்றத்துக்கு காரணம் . ஒரேநாளில் இரண்டாயிரத்து பத்து புள்ளிகள் அதிகரித்து பதின் நாலாயிரம் புள்ளிகளை தொட்டிருக்கிறது.

இவை எல்லாம் இப்படி இருக்க ஒரு தலைவர் கொல்லப்பட்டார் என்ற ஒரு செய்திக்காக நாற்பத்து ஆறு பில்லியன் ரூபாய் மாற்றம் காட்டியிருக்கிறது கொழும்பு பங்குச் சந்தை. இன்று மட்டும் பதினோராயிரம் பரிமாற்றங்கள் நடந்திருக்கின்றன. நாற்பத்து மூன்று மில்லியன் பங்குகள் பரிமாற்றப்பட்டு இருக்கின்றன. ஒன்று தசம் இரண்டு பில்லியன் ரூபாய்கள் மொத்த புரள்வாக பதிவாகி இருக்கிறது . இவை எல்லாம் கொழும்பு பங்குச் சந்தையில் வரலாற்று சாதனைகள். இவை எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் ஒருவர் கொலை செய்யப்பட்டார் என்ற செய்தி மட்டுமே. வேறு எந்த பொருளாதார காரணியும் அல்ல. குறித்த நாளின் முடிவில் கொழும்பு பங்குச்சந்தை குறியீடுகள் பின்வருமாறு காணப்பட்டது.

ASI 2,030.90 123.23 6.46%
MPI 2,230.27 162.01 7.83%

The Colombo Stock Exchange (CSE) has 235 listed companies representing 20 business sectors. The market capitalization as at 31st March 2009 was 533.7 billion ருபீஸ். இந்த தகவலின் அடிப்படையில் பார்த்தால் சகல கம்பனிகளினதும் மொத்த நிதிஈட்டத்தின் பெறுமதி அண்ணளவாக எட்டு சதவீதத்தால் அதிகரித்திருக்கிறது. அதன்படி சகல கம்பனிகளினதும் பங்குகளின் பெறுமதி நாற்பது நான்கு தசம் ஆறு பில்லியனால் குறித்த நாளில் மட்டும் அதிகரித்தது எண்டு கொள்ளலாம். எனவே அந்த கொலைச் செய்தியின் மொத்த சந்தை பெறுமதி நாற்பத்து ஆறு பில்லியன் ரூபாய்கள் ஆகும். உலகிலேயே ஒரு கொலை செய்தியால் இவ்வளவு மற்றம் ஏற்படும் நாடு இலங்கையாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.


"The main price indices of the Colombo Stock Exchange (CSE) recorded exceptional gains during trading today (18th May 2009). The All Share Price Index (ASPI) gained 123.2 points (6.5%) to close the day at 2,030.9 while the 25 stock Milanka Price Index (MPI) recorded an increase of 162.0 points (7.8%) during the day's trading to close at 2,230.2. This is the sixth highest daily percentage growth recorded by the ASPI in CSE history, surpassing 5.95% growth recorded by the index in November 2003. The MPI too reached record levels today by recording the fifth highest percentage growth in history. The turnover for the day reached Rs. 1.2 billion, with 43.1 million shares changing hands. A total of 11,539 trades took place today, the fourth highest ever number of trades to have been executed at the CSE, surpassing 11,369 trades executed in October 2007.The exceptional growth of the ASPI during the day brought the index growth for the current year up to 35.1%, while the MPI growth for the year to date stands at 36.7%. "

Thursday, May 7, 2009

உணர்வு எப்போது தான் ஒற்றுமைப்பட்டு வருமோ?

அன்றாட வாழ்க்கையில மிகவும் வேதனையான ஒன்று, எதாவது ஒன்ற பெறுவதற்காக வரிசையில் நிற்பது அல்லது யாராவது ஒருவருக்காக காத்திருப்பது. அப்படி இருக்கின்ற ஒவ்வொரு நிமிடமும் எரிச்சல் தருகின்ற ஒரு அனுபவமாக அமையும். தெரிந்தோ தெரியாமலோ நாம் ஒவ்வொருவரும் இலங்கை போன்ற நாட்டில் பல விடயங்களுக்காக வரிசையில் நிண்டு பழக்கப்பட்டு விட்டோம். அது எம் அன்றாட வாழ்வில் ஒரு அங்கமாகி விட்டது.

இதிலும் நான் அதிகம் வெறுக்கும் ஒன்று வங்கிகளுக்கு செல்வது, அதும் வெள்ளவத்தையில் உள்ள வங்கிகளுக்கு செல்வது. இலங்கையிலே வைப்பில் இடுவதற்கோ மீளப் பெருவதக்கோ மக்கள் அதிகம் வரிசையில் நிற்பது வெள்ளவத்தை வங்கிகளாக தான் இருக்கும் . எங்கட சனத்துக்கு பிள்ளைகள் பேரப்பிள்ளைகள் வெளிநாட்டுல இருந்து அனுப்புறத வைப்பில் இடுறதும்
மீள பெறுவதும் அன்றாட வாடிக்கைகள். இப்படி எடுக்கிற நிறைய பெருசுகளுக்கு வங்கி சீட்டுகல ஒழுங்கா நிரப்பவும் தெரியாததால வெள்ளவத்தை வங்கிகளின் வரிசைகள் மேக மெதுவாகவே நகரும்( ATM கூட operate பண்ண தெரியாது). அதிலும் எங்கட ஆக்களுண்ட ஆஸ்தான வங்கி HNB யும் கமர்ஷியல் வங்கியும் தான் , இதில் ஒவ்வொரு நாளும் நிக்கிற கூட்டத்தை பற்றி கேட்கவே தேவை இல்லை. அதிலும் சில வங்கி உத்தியோகத்தர்களின் அலம்பல் தாங்க முடிவதில்லை . வாடிக்கையாளர்கள் வரிசையில் நிக்க போனில் தண்ட போடியனோல அல்லது பிள்ளையோல பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். சில நேரம் மேலதிகாரி கைஎழுத்து வைக்க வேண்டும் எண்டு காக்க வைப்பார்கள்.

இதனாலேயே இந்த இரண்டு வங்கிகளுக்கும் போவதை பெரும்பாலும் தவிர்த்து விடுவேன். PABC போன்ற சிறிய வங்கிகளில் கூட்டம் இல்லாததால் எங்கட வேலையை சட்டு புட்டுன்னு முடித்து விட்டு வந்துடலாம். செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் பெறுமதியானது எண்டு ஆகியபிறகு இப்படி வரிசைகளையும் கூட்டத்தையும் கண்டால் பெரிய வெறுப்பு தான் வரும்.

ஸ்கூல் காலத்துலயும் மாணவர் தலைவர்கள் பிடித்து வைத்து ஒவ்வொரு வகுப்பா வரிசையில் அனுப்பும், பாடசாலை முடிந்த பின் வரும் அந்த பத்து பதினைந்து நிமிடங்கள் வெறுப்பின் உச்சமாவே இருக்கும். பின் நான் மாணவ தலைவனாக வந்த பிறகு 5ஆம் வகுப்புக்குட்பட்ட மாணவர்களை வரிசையில் அனுப்பி வைக்கும் பணி என்னுடையது, எப்படி அவர்களை விரைவாகவும் ஒழுங்காகவும் அனுப்புவது எண்டு தலையை பிய்த்து யோசித்திருக்கிறேன், ஆயிரம் ஆயிரத்து இருநூறு வரையான மாணவர்களை, அதுவும் சிறிய மாணவர்களை அனுப்புவது என்பது லேசுப்பட்ட விடயம் இல்லை , கோசம் பிசகினாலும் நெரித்து அடித்துக்கொண்டு ஓடுவார்கள், கை முறிந்த மூச்சு திணறல் ஏற்பட்ட சம்பவங்களும் நடைபெற்றிருக்கிறது. அப்படி ஏதும் நடந்தால் பெற்றோர் அடுத்த நாள் வந்து ருத்ர தாண்டவம் ஆடுவார்கள். அந்த காலங்களில் கூட அந்த குறிப்பிட்ட நேரங்களில் வரிசை பற்றியே யோசனை எல்லாம் இருக்கும். இப்படி எங்கட என்றாட வாழ்வை திட்டமிடுதலில் வரிசைகளுக்கும் , கூட்ட நெரிசலுக்கும் நாம் அதிகம் முக்கியம் தருகிறோம்.

கடந்த வாரம் கூட ஒரு நிகழ்ச்சியில் இடண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக வரிசையில் நிண்டு ஏன் வேலை ஒன்றை முடிக்கவேண்டி இருந்தது. ஒவ்வருவரும் நான் முந்தி நீ முந்தி வரிசையை கொழப்பி அடித்ததால் பெரிய எரிச்சலாக இருந்தது. அந்தநேரத்தின் வலிகள் வார்த்தைகளில் வராது. அப்போது யோசித்து கொண்டேன் ,


















எம் இனம் இது போலதான் ஒவ்வொரு நாளும் சாப்பாட்டுக்கு எரிக்கும் வெய்யிலில் கோப்பைகளை ஏந்தி கொண்டு வரிசையில் நிற்கும் வேதனை எப்படி வலிக்கும். ஒவ்வொரு மனிதனும் சராசரியாக இரண்டு மணித்தியாலம் ஆகிறதாம். இதில் குழந்தைகள் , வயோதிபர் வேறு .சில நேரம் கடைசி ஆளுக்கு சாப்பாடு கிடைக்க 5மணி ஆகிறதாம். அதுவும் பசியுடன் வெய்யிலில் நிக்க வைத்து பழிவாங்கும் கொடுமையை மனிதாபி மானத்துன் யோசிக்க கூட தமிழனாய் பிறந்த அவர்களுக்கு ஒரு அரசியல் தலைமை கூட இல்லை. கழிப்பிடம் போவதுக்கு கூட நீண்டவரிசையாம்.

அவர்கள் வசதியாய் வாழ்ந்தவர்களும் கூட, அவர்களின் அந்த வலியும் வேதனையும் தீர்த்து வைக்க நாமாகவே குறைந்த பட்சமாகவேனும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும். எப்படி என்பதற்கு ஒவ்வொருவரும் சிந்திக்க வேண்டும் , அதையும் தாண்டி உணர்வு வேண்டும். அந்த உணர்வு எப்போது தான் ஒற்றுமைப்பட்டு வருமோ?

Sunday, May 3, 2009

இப்போதாவது Slumdog Millionaire பார்த்து விட்டீர்களா?

இந்த படத்துக்கு அஸ்கர் கிடைப்பதற்கு ஒன்றரை மாதத்திற்கு முன் நான் எழுதிய விமர்சனம் இது. தமிலிஷ் இணையதளத்தில் பதின்எழு வோட்டுக்கள் உள்ளடங்கலாக என்னையும் ஒரு பதிவராக ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு வரவேற்பை பெற்ற பதிவு இது. அன்று நான் எழுதும் போதுபலபேர் இந்த படத்தை பார்த்திருக்க மாட்டார்கள் . இன்று பல மொழிகளிலும் வெளியாகி பலரும் பார்த்திருப்பார்கள் என்ற அடிப்படையில் மீண்டும் பிரசுரம் செய்கிறேன்.

""இந்திய முழுவதும் ஒரே திருவிழா , எ.ஆர். ரஹுமான் ஆஸ்காருக்கு தெரிவு செய்யப்பட்டு இருப்பது தான் காரணம். எந்த அலைவரிசையை போட்டாலும் அவர் பற்றியும் , அவர் இசை அமைத்த Slumdog millionire பற்றியுமான அதிகபடியான தேடல்கள். 10 பிரிவுகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ள இந்தப் படம், குறைந்தது 8 விருதுகளையாவது அள்ளிவிடும் என எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்த அளவு தரத்துடன் வேறு படங்கள் இல்லை என்றும் கூறப்படுகிறது.

சமீபத்தில் அமெரிக்காவில் நடந்த கோல்டன் க்ளோப் விருது விழாவில் இப்படத்துக்காக சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான விருது உள்பட நான்கு முக்கிய விருதுகள் வழங்கப்பட்டன.அமைதியாக வந்த அந்த படம் எ.ஆர். ரஹுமான் ஆல் ஏக எதிர்பார்ப்புக்களை உலகம் முழுதும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அது அவருக்கு மட்டுமேயான தனித்துவமான திறமையால் சாத்தியமாகி இருக்கிறது , அவரின் திறமையை குறைத்துக் கூறுவது இந்த கட்டுரையின் நோக்கம் இல்லை. அந்த படம் எனக்குள் ஏற்படுத்திய அதிர்ச்சிகளையும் , அது தொடர்பாக என் கேள்விகளையும் பதிவு செய்வதே எனது நோக்கம்.


என் பார்வையில் , இந்த படம் இந்தியாவின் , அதன் மக்களின் மிக அசிங்கமான ஒரு மறுபக்கத்தை மிக துல்லியமாக பதிவு செய்திருக்கிறது. இதுவரை இந்தியர்கள் மட்டும் பார்த்து , தெரிந்து, மறைத்து வந்த பல விடயங்கள் இந்த படம் மூலம் உலகின் வெளிச்சத்துக்கு வரப்போகிறது. நூற்றுப்பத்து கோடி மக்கள் தொகையுடன் , ஒரு உபகண்டமாக , உலகின் அடுத்த வல்லரசு எண்டு சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு தேசத்தின் மானம் உலக அளவில் துகிலுரியப்பட்டு இருக்கிறது.

மிக திறமையான இயக்குனரான அந்த வெள்ளைக்காரன் இந்தியாவின் கேவலங்கள் என்று என்ன இருக்குதோ, அதை எல்லாம் ஒரே படத்திலேயே வரிசைப்படுத்தி இருப்பது அவரின் அதீத திறமைக்கு ஒரு சான்று. இதில் வரும் அவலங்களான வன்முறை, ஏமாற்றல், அடிப்படை வசதி இன்மை , குழந்தை தொழிலாளி, வறுமை, குப்பைகள் நிறைந்த சேரிப்புற வாழ்க்கை, வீட்டு வன்முறை, பாலியல் தொழில் , சிறுவர் சீர்கேடு, சிறுவர் வன்முறை, நிழல் உலக தாதாக்கள், இன ரீதியான சண்டைகள் , வேட்டுகுத்துகள், இந்திய சமூகத்தில் பெண் தொடர்பான பார்வை , தொலைக்காட்சி/சினிமா தொடர்பான அதீத மோகம் , அதற்கும் மேலாக திருட்டு என்று இத்தனை வருட கால இந்திய சினிமா வரலாற்றில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, பகுதி பகுதியா காட்டப்பட்டதை எல்லாம் இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே ஓடும் ஒரே படத்தில் காட்டுவது என்பது லேசுப்பட்ட விடயமல்ல. இதன் காரணமாகவோ என்னவோ இந்தியரான ரெசுல் பூக்குட்டி என்பவரது பெயரும் ஆஸ்காருக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவை கவ்ரவமாக கேவலப்படுத்த மேற்குலகுக்கு கிடைத்த அறிய ஆயுதம் இந்த படம். அதனால் தான் விருது மேல் விருது கொடுத்து அருமையாக விளம்பரம் செய்கிறார்கள்.


முதல் சந்தேகம் , எ.ஆர். ரஹுமான் ஆங்கில படத்துக்கு இசை அமைப்பது இது முதல் முறை அல்ல . அவரது முந்தய படங்கள் அதிகம் பேசப்பட வில்லை அல்லது ஏதாவது விருதுக்கு கூட பரிந்துரைக்கப்பட இல்லை. இதற்கு என்ன காரணம்.? அவரது திறமை இந்த படம் மூலமாக தான் உலகுக்கு தெரிய வேண்டிய அவசியம் என்ன?


படத்தில் நடிக்கும் எந்த ஒரு முக்கிய கத பாத்திரமும்(இந்தியர்) ஏன் நல்ல முறையில் சித்தரிக்கப்பட இல்லை. ஹீரோவை சுற்றி நடக்கும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் நெகடிவ் ஆக இருப்பதற்கு காரணம் என்ன ...? அவர்கள் மிக மிக கொடூரமாக சித்தரிக்கப்பட வேண்டிய தேவை என்ன? உதாரணமாக அந்த போலீஸ் காரர், தொகுப்பாளராக வரும் அணில் கபூர் கூட ஏன் வில்லனாக சித்தரிக்கப்பட வேண்டும். சிறுவர்களை கடத்தும் அந்த கும்பல், கண்களை குருடாக்கும் காட்சிகள், அண்ணன் தம்பி உறவு முறிவுக்கான காட்சிகளில் ஏன் அளவு கடந்த கொரூரம்? இவ்வளவு கீழ்த்தரமாக இந்திய மனிதர்களை காட்டும் இயக்குனர் , உல்லாச பயணிகளாக வரும் இரு அமெரிக்க பாத்திராந்கலிநூடாக தான் கொஞ்சம் மனிதாபிமானத்தை காட்டுகிறார். அந்த காட்சிகள் கூட இந்திய போலீஸ் காரரின் கேவலத்தை நன்கு பறைசாற்றுகிறார் இயக்குனர். இப்படியான காட்சி அமைப்பு படத்தின் கதை ஓட்டத்திற்கு கட்டாயம் தேவை தானா?


அணு சக்தி ஒப்பந்தம் போடும் நாட்டில் பசியில் திருடும் சிறுவனை ஓடும் ரயில் இருந்து தள்ளி விடுகிறார்கள், மற்றைய நாடுகளுக்கு ஆயுத உதவி செய்யும் நாட்டில் எத்தனை கோடி மக்களுக்கு கழிப்பிட வசதி இல்லை.? சந்திரனுக்கு ராக்கெட் விடும் நாட்டில் தான் எத்தனை குழந்தைகள் குப்பை பொருக்கி பிழைக்கிறார்கள். வல்லரசு கனவு காணும் தேசத்தில் எத்தனை கோடி பிச்சைக்காரர்கள் ?


இதை எல்லாம் பார்க்கும் மேற்கு உலகின எத்தனை பேர் இந்தியாவுக்கு வர அஞ்சுவர். இதை பார்க்கும் அவர்களுக்கு ஏற்படும் உள ரீதியான தாக்கம் எப்படி இருக்கும். கண்களில் சூடான திராவகத்தை ஊற்றி சிறுவர்களை பிச்சை எடுப்பதற்கு தயார் படுத்துவதை பார்க்கும் அமெரிக்க குழந்தைகள் இனிமேல் இந்தியர்களை எப்படி பார்ப்பார்கள்? வர்த்தக/வளர்ச்சியடைந்த மும்பை நகரின் புற தோற்றமே இது என்றால் மற்றைய இந்திய நகரங்கள் பற்றி ? இதுபோன்ற கேள்விகள் அந்த காட்சிகளை பார்க்கையில் எழுகிறது .

ஆனாலும் இயக்குனர் பொய்யான ஒன்றை கட்டவில்லை, நிஜமான பல விடயங்களையே கட்ட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். நாம் சென்று அமெரிக்க போன்ற நாடுகளின் மக்களையும் , மனிதர்களையும் கேவலமாக பிரதிபலித்தால் அவர்களும் இது போல தான் கொண்டாடுவார்களா ? இந்த படம் மறைமுகமாக ஏற்படுத்தும் சமூக பொருளாதார தாக்கம் என்ன?


இன்னுமொரு சான்று, இந்திய எழுத்தாளர் அரவிந்த் அடியா என்ற ஒருவர் எழுதிய வைட் டைகர் என்ற புத்தகம் ஒன்றுக்கும் கடந்த வருடம் சர்வதேச விருதான பூக்கேர் (The White Tiger wins the 2008 Man Booker Prize for Fiction )விருது பெற்றது. இதில் கூட அந்த எழுத்தாளர் இந்திய எதாதிபதியத்தையும், அதன் கலாச்சாரம் மற்றும் பல ஊழல் நடைமுறைகளை கடுமையாக விமர்சித்து இருந்தார். எனவே விருது வழங்கி அந்த புத்தகம் உலக அளவில் பிரபலிய படுத்தப்பட்டது. இம்முறையும் அது போன்ற ஒரு நிகழ்வே நடை பெற்றிருக்கிறது. இனிமேல் கமல்ஹசன் போன்றோரும் இந்தியாவை விமர்சித்து படம் நடித்தால் ஆஸ்கார் விருதுகள் வெகு தொலைவில் இருக்காது"".

Friday, May 1, 2009

எழுநூறு மில்லியன் பேர் பயன்படுத்தும் சுஜாதா உள்ளிட்ட குழுவினரின் கண்டுபிடிப்பு.

முன்பு எல்லாம் தேர்தல் நடந்து அதன் முடிவுகள் வர வாரங்கள் கூட சென்றிருக்கலாம் . ஆனால் இன்று தேர்தல் சார்ந்த அனைத்து வாக்குப்பதிவுகளும் கணணி மயப்படுத்த பட்டு விட்டது. வாக்கு பதிவு இயந்திரத்தின் துணையுடன் வாக்கு கணக்கிட தொடங்கி மூன்று மணி நேரத்திலேயே மொத்த முடிவுகளும் வந்து , யார் பிரதமர், முதலமைச்சர் , எந்த தொகுதியில் யாருக்கு கூடிய வாக்குகள் என்ன்பதெல்லாம் சில நிமிடங்களிலேயே தெரிந்து விடுகிறது.


இந்தியா போன்ற மிக பெரிய ஜனநாயக நாட்டுக்கு இது போன்ற ஒரு நாடளுமண்ட தேர்தலை பழைய முறையில் நடத்துவதாயில் வாக்கு எண்ணிக்கை கணக்கிட மட்டும் பத்து லட்சம் மனித மணித்தியாலங்கள் தேவை . ஆகக்குறைந்தது மூன்று லட்சம் வாக்கு கணக்கிடும் பணியாளர்கள் தேவைப்படலாம்.

உதாரணமாக , இலங்கையில் ஒன்றரை கோடி வாக்காளர்கள் உள்ள நாட்டில் வாக்கு கணக்கிடும் பணியில் மூன்றாயிரம் பணியாளர்கள் முப்பது தொடக்கம் நாற்பது மணி நேரத்தில் மொத்த முடிவுகளையும் பெறுகிறார்கள் . சில தடவைகளில் அரசியல் கட்சிகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க மீண்டும் கணக்கிடும் கூத்தும் அடிக்கடி நடைபெறும் . இது போன்ற சிறிய நாட்டுக்கு இவ்வளவு நேரம் என்றால் , இந்தியாவுக்கு முடிவு சொல்ல ?



இது போன்ற சிக்கல்களை நிவர்த்தி செய்ய கண்டுபிடிக்கப்பட்டது தான் மின்னணு வாக்கு பதிவு இயந்திரம். இது எண்பத்து ஒன்பதாம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்த பட்டாலும் கூட முழு அளவில் , இந்தியா முழுவதும் பாவிக்கப்பட்டது இரண்டாயிரத்து நான்காம் ஆண்டு நாடாளுமன்ற தேர்தலில் தான். இந்த மிகப் பெறுமதியான இந்திய கண்டுபிடிப்பின் பிதாமகன் எழுத்தாளர் சுஜாதா என்கிற ரங்கராஜன் தான். இது சுஜாதா உள்ளிட்ட குழுவினரின் ஒரு மகத்தான கண்டுபிடிப்பாகும்.





எழுத்தாளராக அறிமுகமான சுஜாதா அப்துல் கலாமுடம் ஒரே கலூரியில் படித்த பொறியியலாளர் என்பதுடன் பாரத் எலெக்ட்ரிக் இல் மேலாளராகவும் இருந்தவர் என்பவை தான் அவரை கல்வியலளராக அறிமுகப்படுத்தும் முக்கியமான சான்றுகள். ஸ்ரீரங்கம் ஆண்கள் உயர்நிலைப் பள்ளியில் பள்ளிப் படிப்பை முடித்த சுஜாதா, திருச்சி செயின்ட் ஜோசப் கல்லூரியில் பிஎஸ்.சி படிப்பை முடித்தார். அதன் பின்னர் சென்னை வந்த சுஜாதா, குரோம்பேட்டை எம்.ஐ.டியில் பிஇ முடித்தார். திருச்சி செயின்ட் ஜோசப் கல்லூரியில் ஏ.பி. ஜே. அப்துல் கலாம் மற்றும் சுஜாதா ஆகியோர் ஒரே வகுப்பில் படித்தார்கள்.


அதன் பின்னர் மத்திய அரசுப் பணியில் சேர்ந்தார், டெல்லியில் முதலில் பணியாற்றினார். 14 ஆண்டு அரசுப் பணியில் இருந்த சுஜாதா பின்னர் பெங்களூர் பாரத் எலக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் இணைந்தார். அங்கு ரேடார்கள் குறித்த ஆய்வுப் பிரிவிலும் மேலும் பல்வேறு பொறுப்புகளில் பணியாற்றினார்//(விக்கிபீடியா)

மின்னணு வாக்கு பதிவு இயந்திரம் கண்டுபிக்கப்பட்ட காலத்தில் அதன் திட்ட குழுவில் மூத்த அதிகாரியாக இருந்தவர் சுஜாதா . அந்த இயந்திரத்தின் கருத்திட்டம் , வடிவமைப்பு என்பதில் அவரின் பங்களிப்பு மகத்தானது. எண்பத்து ஒன்பதில் முதல் கட்டமாக எழுபத்து ஐயாயிரம் வாக்கு பதிவு இயந்திரங்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டன. அதன்பின் முழு அளவில் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது.

இந்த தடவை கூட தேர்தலின் முடிவுகளை குறுகிய நேரத்திலேயே தர இருக்கிறது இந்த இயந்திரங்கள். ஆட்சியை நிர்ணயிக்கும் இயந்திரத்தின் பிதாமகனை வாக்கு போடும் பொது அல்லது முடிவு வரும்போதாவது நினைத்துக் கொள்வோம்



 
Back To Top
Copyright © 2014 Harans. Designed by OddThemes